İslâm dini, kadını özellikle anne kimliğiyle yüceltmiş; onu ailenin temeli, neslin emanetçisi ve toplumun manevi mimarı olarak görmüştür. Anne; bir evin huzuru, bir çocuğun ilk öğretmeni, bir toplumun geleceğidir. Bugün ise modern hayatın dayatmalarıyla annelik değeri zedelenmekte, kadın fıtratına uygun olmayan ağır iş yükleriyle yıpratılmaktadır. Bu mesele, sadece bireysel bir tercih değil; toplumsal bir beka meselesidir.

Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Rabbimiz annenin çektiği zahmeti özellikle vurgular ve şöyle buyurur: “Biz insana anne ve babasını tavsiye ettik. Annesi onu zorluk üstüne zorlukla taşımıştır…” (Lokman, 31/14).

Bu ilahi vurgu, anneliğin ne kadar büyük bir emek ve fedakârlık gerektirdiğini açıkça ortaya koymaktadır.

Resûlullah ﷺ ise anneye verilen değeri şu hadisiyle zirveye taşımıştır: “İnsanlar içinde iyi davranılmaya en layık olan kimdir?” sorusuna üç kez “annen”, sonra “baban” buyurmuştur. Bu ölçü, anneliğin İslâm’daki eşsiz konumunu göstermektedir.

Annelik Bir İş Değil, Bir Emanettir

İslâm, kadını çalışmaya zorlayan değil; onu koruyan bir dindir. Kadının çalışması mutlak olarak haram değildir; ancak zorunlu da değildir. Çünkü annelik başlı başına ağır, kutsal ve hayati bir görevdir. Kur’ân’ın ölçüsü açıktır:

“Allah hiç kimseye gücünün yettiğinden fazlasını yüklemez.” (Bakara, 2/286)

Peygamber Efendimiz ﷺ de kadının öncelikli sorumluluğunu şu şekilde tanımlar: “Kadın, kocasının evinde yöneticidir ve yönettiğinden sorumludur.”

Bu ifade, kadının değerini düşürmez; bilakis onun merkezî rolünü ilan eder. Annelik ve aile sorumluluğu ihmal edilerek kurulan her düzen, uzun vadede toplumsal çöküşü beraberinde getirir. Bugün yaşadığımız ahlaki ve ailevi problemler bunun açık göstergesidir.

Çalışan Anne, Zayıflayan Aile

Kadının fıtratına aykırı, uzun ve yıpratıcı çalışma şartları; aile yapısını zayıflatmakta, anne-çocuk bağını koparmakta ve nesillerde manevi boşluklar oluşturmaktadır. Anne şefkatinden mahrum büyüyen çocuklar; ahlaki zaaflara, yanlış modellere ve yabancı kültürlerin etkisine daha açık hâle gelmektedir.

Kur’ân’da “Erkekler kadınların koruyup gözeticisidir.” (Nisâ, 34) buyurularak geçim sorumluluğu açıkça erkeğe verilmiştir. Kadının çalışması bu sorumluluğu gevşettiğinde; “iki maaşlı ama huzursuz evler” ortaya çıkmakta, rol karmaşası aile içi çatışmaları ve boşanmaları artırmaktadır.

Ayrıca karma çalışma ortamları; iffetin, mahremiyetin ve tesettür hassasiyetinin zedelenmesine yol açmaktadır. Resûlullah ﷺ’in ahir zaman fitnelerine dair uyarıları, sınırların korunmasının ne kadar hayati olduğunu göstermektedir.

Çözüm: Anneyi Korumak, Aileyi Yaşatmaktır

İslâm, kadının çalışmasını tamamen yasaklamaz; fakat şartlara bağlar: Zaruret olacak, aile ihmal edilmeyecek, mahremiyet korunacak, eşin rızası olacak ve yapılan iş fıtrata uygun olacak. Aksi hâlde, kadın çalışsın diye aile feda edilirse, toplum çöker. Kadın korunursa, aile korunur; aile korunursa, ümmet ayakta kalır.

Bugün devlet yetkilileri doğum oranlarının düştüğünü ifade etmektedir. Bu doğru ve ciddiye alınması gereken bir tehlikedir. Çözüm; kadını bir gelir aracı hâline getirmek değil, annelik şerefiyle taçlandırmaktır.

Somut Çağrımızdır

Bu sebeple Aile Yılı vesilesiyle çağrımız nettir: Eşi çalışmayan erkeklere verilen aile yardım ödeneği, en az çalışan maaşının 3’te 2’si oranında artırılmalı ve doğrudan anne adına yatırılmalıdır.

Üçüncü çocuk ve sonrası için her ay yarım altın karşılığı çocuk yardımı verilmelidir. Süresiz nafaka uygulamasına son verilmelidir. Bu uygulama evlilikten kaçışı artırmakta, gayrimeşru yolları teşvik etmektedir.

Kadın, kazanç getiren bir unsur değil; annelik ve aile mektebinin başöğretmeni olarak konumlandırılmalıdır. Bu mesele nutukla değil, icraatla çözülebilir. Aileyi korumak, bu milletin geleceğini korumaktır.

Anne iş gücü değil, emanettir.

Anne ücretli eleman değil, cennet vesilesidir.

Bir toplum, annesini yorduğu kadar çöker; annesini koruduğu kadar yükselir.

Ahmet YOLDAŞ

Türkiye Aile Meclisi Diyarbakır İl Başkanı