Bir bayrama daha buruk, parçalanmış ve derin bir sessizliğe gömülmüş bir İslam dünyasıyla giriyoruz. Oysa bayramlar; sevinçtir, diriliştir, kardeşliktir. 
Bugün ise bayramlar, ümmetin içine düştüğü acziyetin ve dağınıklığın bir aynası hâline gelmiş durumda.

Gazze’de İran’da  iftar çadırlarının üzerine yağan bombalar, çocukların çığlıkları, yıkılan evler ve toprağa düşen masum bedenler… 
Tüm bunlar yaşanırken, sözde Müslüman liderlerin suskunluğu insanın vicdanını yaralıyor. Bir yanda zulüm açıkça sürerken, diğer yanda bu zulme karşı sessiz kalan, hatta kendi aralarında bölünmüşlükle meşgul olan bir İslam coğrafyası var.

Her bayramda barıştan, kardeşlikten, birlikten söz ediliyor. Ancak bu sözler artık içi boş temennilerden öteye geçemiyor. Umutlar tükeniyor, güven sarsılıyor. Çünkü sahada akan kan var, ama masalarda sadece sessizlik.

Daha da acısı, Müslüman ülkelerin bir kısmının zalimlere karşı durmak yerine birbirine karşı cephe almasıdır. Aynı kıbleye yönelen, aynı kitaba inanan toplumların birbirine karşı saf tutması; tarihin en büyük çelişkilerinden biridir. Bu tablo, sadece siyasi bir başarısızlık değil, aynı zamanda ahlaki bir çöküştür.

Kur’an’da tasvir edilen mümin topluluğa baktığımızda; birbirine merhametli, zalime karşı ise dimdik duran bir duruş görürüz. 
Bugün ise korku, çıkar ve sessizlik hâkim. Müslümanlar, zulme karşı ses yükseltmek yerine suskunluğu tercih ettikçe, bu tablo değişmeyecek.

İslam dünyası, 60’tan fazla devlete bölünmüş bir yapı içinde, ortak bir irade ortaya koyamıyor. Oysa ümmet bilinci; sınırları aşan, kalpleri birleştiren bir şuur olmalıydı. Bugün ise bu bilinç zayıflamış, yerini parçalanmışlık almıştır.

Gazze’de, Lübnan’da, İran’da ,Suriye’de Irak’ta  Doğu Türkistan’da ve dünyanın dört bir yanında Müslümanlar zulüm altında yaşam mücadelesi veriyor. Bu acılar karşısında susmak, görmezden gelmek ya da sadece temennilerle yetinmek, tarihin affetmeyeceği bir vebaldir.

Bu bayram vesilesiyle bir temenni dile getirmek gerekiyorsa; bu, artık kuru sözlerin değil, gerçek bir dirilişin başlangıcı olmalıdır. Müslüman liderlerin, adalet ve cesaretle hareket ettiği; zulme karşı net bir duruş sergilediği bir uyanışa ihtiyaç vardır.

Bayramın gerçek anlamına kavuşması; ancak adaletin tesis edilmesi, mazlumun korunması ve zalimin karşısında durulmasıyla mümkündür. Aksi hâlde bayramlar, sevinç değil; bir ümmetin içine düştüğü çaresizliğin sessiz tanıkları olmaya devam edecektir.

Temennimiz odur ki bu bayram, sadece bir takvim günü değil; aynı zamanda bir muhasebenin, bir uyanışın ve gerçek bir birlik arayışının başlangıcı olsun.