2026, Diyarbakır ekonomisi için ya kırılma yılı olacak ya da bu kentin kaybedilmiş yıllarına bir yenisi daha eklenecek. 

Önümüzde oda seçimleri var ve bu seçimler sıradan değildir. Bu seçimler, Diyarbakır’ın ya ayağa kalkacağı ya da aynı bataklığa biraz daha saplanacağı seçimlerdir.

Diyarbakır ekonomisi yarım asırdan fazladır kirli siyasetin ve çıkar çetelerinin elinde rehin tutuluyor. Aynı isimler, aynı yüzler, aynı koltuklar… O koltuklara oturanlar bir daha kalkmıyor. 

Sanki babalarının malı.

 Ne Osmanlı’da padişahlar bu kadar kaldı, ne bugün krallıkla yönetilen ülkelerde bu kadar uzun süren tahtlar var. Ama Diyarbakır’da var.

DESOB’da Alican Ebedinoğlu’nun yeniden seçilmesi ve destek verdiği meslek gruplarında başkanların güven tazelemesi bir işarettir. Diyarbakır artık değişim istiyor. Ama bu yetmez. 

Asıl mesele, koltukları meslekle değil ömürle ilişkilendiren anlayışın tamamen tasfiye edilmesidir.

Buradan açık konuşalım:
Çift maskeli oda başkanlarının Diyarbakır’a vereceği tek şey zarardır.

Gündüz devlet kapılarında poz verip, gece terörle irtibatlı yapılarla iş tutanlar bu kentin geleceğini temsil edemez. 

Bu anlayış Diyarbakır’ı kalkındırmaz, dibe çeker.

Diyarbakır yatırım bekliyor. Ama yatırım, güvensiz ortama gelmez. Siyaset artık Diyarbakır’ı seven, bu kentte kazandığını yine bu kente harcayan iş insanlarının önünü açmak zorundadır. Odalar, arka bahçeye çevrilmiş yapılardan kurtarılmalıdır. Temiz sayfa şarttır.

Bu seçimlerde Diyarbakır’ın huzurunu bozanlara, kenti siyasete ve şiddete mahkûm edenlere tek kuruşluk prim verilmemelidir.

 Çünkü gerçek şudur:
Ekonomi dönerse terör biter.

İş, aş, üretim varsa; terör kendine alan bulamaz.

Bugüne kadar Diyarbakır’ın ekonomik kaynaklarını sömüren, bu kaynakları terör baronlarına peşkeş çekenler artık deşifre edilmelidir. Bu seçimler, onlara çekilecek bir set olmalıdır.

Çözüm süreci lafta değil, fabrikada, atölyede, tarlada olur. Diyarbakır’ın muhafazakâr iş insanları da bu tablonun dışında değildir. 

Şapkalarını önlerine koyup geçmiş hatalarla yüzleşmek zorundalar. Çünkü bu kentin ahı ağırdır, vebalin hesabı vardır.

Artık Diyarbakır’da koltukları koruma değil, kenti kurtarma zamanıdır.

Ya değişim olacak, ya da bu kent daha uzun yıllar kaybettirilecektir.