Dünya bugün sandığımız gibi yönetilmiyor.

 Sandıklar, kameralar önünde edilen yeminler, “demokrasi” nutukları ve bayraklarla süslenmiş konuşmalar yalnızca bir sahne dekorudur. 

Asıl iktidar, kapalı kapılar ardında tutulan dosyalarla, kasetlerle ve sırlarla şekillenmektedir.

 Jeffrey Epstein dosyaları bu gerçeğin en çıplak, en rahatsız edici kanıtıdır.

Epstein bir “sapık milyarder” olarak geçiştirilemez. 

Bu anlatı bilinçli olarak üretilmiştir. Çünkü Epstein, küresel sistemin pis işlerini taşıyan bir düğüm noktasıydı. 

Çocuklara yönelik cinsel istismar ve insan ticareti gibi insanlığın en ağır suçlarını işlerken yıllarca korunmuş, kollanmış ve dokunulmaz kılınmıştır. Bu, bireysel bir suç değil; örgütlü bir suskunluktur.

Bugün kamuoyuna açıklanan milyonlarca sayfalık belge, gerçeğin tamamı değildir. 

Bunlar buzdağının yalnızca görünen kısmıdır. İsimlerin bir bölümü gizlenmiş, ifadeler yumuşatılmış, sorumluluk zinciri özellikle koparılmıştır.

 Çünkü bu dosyalar açıldığında yalnızca suçlular değil, devletler, kurumlar ve “saygın” liderler de sarsılacaktır.

Asıl soru artık şudur:

Bu dosyalar neden tam olarak açıklanmıyor?

Cevap basit ve ürkütücüdür: Çünkü bu belgeler adalet için değil, şantaj için kullanılmaktadır. 

Modern dünyada iktidar, ahlaki üstünlükle değil; kirli sırların kontrolüyle ayakta tutulmaktadır. 

Bir liderin, bir bakanın ya da küresel ölçekte etkili bir figürün karanlık geçmişi bir başkasının kasasında duruyorsa, orada artık bağımsız bir devletten söz edilemez. O iktidar rehindir.

Epstein dosyaları, Batı’nın sıkça vaaz ettiği “insan hakları”, “hukuk devleti” ve “çocukları koruma” söylemlerinin ne kadar içi boş olduğunu da gözler önüne sermektedir. 

Aynı sistem, kameralar önünde ahlak dersi verirken; perde arkasında çocuk istismarını örtbas etmiş, failleri korumuş ve delilleri kilitlemiştir.

Bu ağın yalnızca ABD ile sınırlı olmadığı da açıktır.

 Güç neredeyse, suç da oradadır. 

Kraliyetler, finans oligarşileri, siyasetçiler ve istihbarat yapıları… 

Hepsi bu çarkın bir yerinde durmaktadır.

 Din, ideoloji ya da coğrafya bu düzen için sadece birer etikettir. Gerçek ayrım, dokunulmaz olanlarla olmayanlar arasındadır.

Peki dünya adaleti bu suçlardan hesap soracak mı? 

Bugünkü tabloya bakılırsa, hayır. Çünkü küresel adalet sistemi, güçlüleri yargılamak için değil; düzeni korumak için çalışmaktadır.

 Epstein’in ölümüyle dosyanın kapatılmak istenmesi, bunun en açık göstergesidir.

Ama şu gerçek değişmez: Hiçbir sır sonsuza kadar saklı kalmaz. 

Her örtbas, bir iz bırakır. 

Her susturulan tanık, bir çatlak oluşturur.

 Epstein dosyaları, yalnızca geçmişin değil, bugünün iktidarlarını da zehirleyen bir aynadır.

Asıl mesele Epstein değildir.

Asıl mesele, bu dünyayı kimlerin, hangi suçlarla ve hangi sırlarla yönettiğidir.