Türkiye’de siyaset artık halka hizmet üretme zemini olmaktan çıkmış, liderin iki dudağı arasından çıkacak kelimeyi bekleyen bir sadakat yarışına dönüşmüştür. 

Partiler vardır ama irade yoktur. Milletvekilleri vardır ama temsil yoktur. Genel başkan yardımcıları vardır ama karar mekanizması değildir; sadece vitrin süsüdür.

Sağ–sol siyasetin bittiği söyleniyor. Doğrudur.

 Ama yerine gelen şey “dava” da değildir. Çünkü ortada ne olduğu belli bir dava yoktur. 

Herkes “dava” der, kimse tarif edemez. Benim bildiğim tek dava İslam davasıdır; onun dışındaki çoğu söylem, koltuk ve ikbal davasıdır.

AK Parti siyasetinde milletvekilliği bugün sadece bir etiketten ibarettir. 

Vekillerin büyük bölümü halkın yaşadığı gerçek sorunlardan bihaberdir. Sokakta yoklar, mahallede yoklar, varoşta hiç yoklar. Ankara’da varlar, liderin yanında varlar, kameranın önünde varlar.

Geçtiğimiz Perşembe günü Diyarbakır’da AK Parti’nin basınla buluşma toplantısı yapıldı. 

Diyarbakır gibi kronik sorunları olan bir şehir için bu toplantı önemliydi.

 Kahramanmaraş merkezli depremin yıl dönümüne denk gelen toplantıya TBMM AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler, çevre illerden milletvekilleri, belediye başkanları ve teşkilat yöneticileri katıldı. Basın ordusu da salondaydı.

Sayın Abdullah Güler konuşmasında deprem bölgesine değindi, ardından CHP Genel Başkanı Özgür Özel’e ve İzmir depremine gönderme yaptı. Ancak Diyarbakır’da yapılan bir toplantının merkezinde İzmir değil, Diyarbakır olmalıydı.

Soru-cevap bölümünde Diyarbakır’ın yakıcı sorunları yerine konu yine dönüp dolaşıp Selahattin Demirtaş, barış ve kardeşlik söylemine geldi. 

Elbette bu başlıklar konuşulabilir. Ama Diyarbakır sadece siyasal sembollerden ibaret değildir. 

Bu şehirde insanlar her gün ulaşım çilesi, altyapı eksikliği, yoksulluk ve ihmal ile yaşıyor.

Ben oradaydım ve Diyarbakır’ın ulaşım sorununu sordum. Ulaştırma Bakanlığı’nın Ankara ve İstanbul’da yaptığı tramvay ve raylı sistem yatırımlarının neden Diyarbakır’da yapılmadığını, bu yükün neden sürekli belediyelere bırakıldığını açıkça dile getirdim.

Aldığım cevap bir devlet adamına yakışır ciddilikte değildi:
“İnşallah.”

Bu tek kelime, Diyarbakır’a bakışın özetidir.

 Plan yok, takvim yok, irade yok. Sadece temenni var. 

Siyaset “inşallah”la yürütülürse, halk da hizmeti “inşallah” alır.

Daha çarpıcı olan şudur: TBMM AK Parti Grup Başkanı, bu soruya net bir cevap veremezken, HÜDA PAR Mersin Milletvekili Faruk Dinç telefonla görüştüm cevabı aldım .

Ulaştırma Bakanlığı’nın projeyi tamamladığını ve bunun Diyarbakır’a bir müjde olarak açıklanması gerektiğini söyledi.

Şimdi soralım:
Aynı salonda iki farklı siyaset mi vardı?

Biri halk için konuştu, diğeri konuşmaktan kaçtı.
Biri sorumluluk aldı, diğeri konuyu geçiştirdi.

Herkes Diyarbakır’ın vitrinini görüyor. AVM’leri, yeni caddeleri, sosyal medyaya yansıyan “modern” yüzünü…

Bağlar’ı, Kayapınar’ın kenar mahallelerini, Sur’un unutulmuş sokaklarını gören yok. 

Çünkü oralarda kamera yok, alkış yok, liderin gözü yok.