Türkiye’de başkanlık sistemiyle birlikte büyük bir değişim rüzgârı estirildi. 

En azından beklenti buydu. Siyasette reform, yönetimde hız, kurumlarda yenilenme…

 Ancak aradan geçen zamana baktığımızda şunu açıkça görüyoruz:

 Bu değişim, ne yazık ki sivil toplum kuruluşlarına uğramadı.

Başkanlık sistemi teoride doğru olabilir, iyi uygulandığında fayda da sağlar. 

Bugün yaşanan aksaklıkların zamanla giderileceğine inanıyorum. 

Asıl sorun, sadece sistemde değil; zihniyette. Halkın beklediği siyasal reformlar hâlâ masada duruyor. 

Milletvekilliği haklarından seçilme sınırlarına kadar ciddi düzenlemeler konuşulmalı. 

Ama asıl görmezden gelinen bir alan var: 

Demokrasinin bel kemiği olması gereken STK’lar.

Bugün Türkiye’de STK’lar ciddîbir kraliyet düzeni içinde yönetiliyor.

 Başkanlık koltuğuna oturan, o koltuğu adeta aile mülkü gibi kullanıyor.

 Görev süresi yok, denetim yok, hesap verme yok. 

Başkan değişmiyor; ancak ya ölümle ya da zorunlu bir krizle koltuk boşalıyor.

Şunu açıkça soruyoruz:

Dün hiçbir mal varlığı olmayan bazı STK başkanları, bugün nasıl oluyor da kendileri ve aileleriyle birlikte Türkiye’nin sayılı zenginleri arasına giriyor?

 Bu servetler nereden geliyor? 

Kim denetliyor?

Avrupa’ya, dünyaya bakıyoruz… 

Oradaki STK’lar Türkiye’dekiler gibi değil. Orada STK’lar iktidarlarla mesafesini korur, gerektiğinde iktidarları zorlar, hatta değiştirir. 

Bizde ise durum tam tersi. 

Dün iktidar karşıtı olan birçok yapı, bugün iktidarla birlikte halkı sömüren bir düzene dönüşmüş durumda.

Türkiye adeta bir STK cenneti olmuş. 

Sayı çok, etki yok.

 Şeffaflık yok, hesap yok.

Bakın, bu ülkede her şey değişiyor:

Binalar eskiyor, yıkılıyor, yenisi yapılıyor.

Deprem oluyor, şehirler yerle bir oluyor.

Sel geliyor, önüne ne varsa alıp götürüyor.
Kar yağıyor, çığ düşüyor, insanlar enkaz altında kalıyor.

Ama ne hikmetse STK başkanları yerinde duruyor.

Deprem yıkıyor ama STK koltuğu yıkılmıyor.

Sel sürüklüyor ama STK başkanını götürmüyor.

Çığ altında kalan vatandaş oluyor, STK’lar sapasağlam çıkıyor.

O koltuk o kadar “ballı” ki, oturan yapışıyor.
Bırakmak yok.
Devretmek yok.
Ancak Azrail gelirse değişiyor.

Ben açıkça söylüyoruz:
Türkiye’de STK’larda ve siyasette köklü bir reform şarttır.

Bu bir tercih değil, zorunluluktur.
Zamanı gelmedi; zamanı çoktan geçti.

Eğer demokrasi gerçekten güçlenecekse, önce dokunulmaz sanılan bu koltuklar sorgulanmalıdır. 

Aksi hâlde ne sistem değişir, ne zihniyet, ne de bu ülkenin kaderi.