Bu hafta Diyarbakır’da kar yağdı. Kimi sevindi, kimi zorlandı. Ama kar yağışı bize sadece soğuğu değil, bir gerçeği de tekrar hatırlattı.
Kar bu şehir için sürpriz değil.Ama sanki ilk defa yağıyormuş gibi davranıyoruz. Birkaç yol kapanıyor, ulaşım aksıyor, bazı mahallelerde hayat yavaşlıyor. Sonra da “şartlar ağırdı” deniliyor. Oysa mesele şartlar değil; hazırlık meselesi.
Kar yağınca özellikle kentin kenar mahalleleri ve kırsal bölgeler daha net ortaya çıkıyor. Merkezde işler bir şekilde yürüyor ama biraz dışarı çıktığınızda tablo değişiyor. Yol, ulaşım, ısınma… Bu şehirde kış herkese aynı gelmiyor.
Bu haftanın düşündüren bir başka olayı Bağlar’da yaşandı. Bir binanın kolonunda oluşan çatlak nedeniyle insanlar evlerinden çıkarıldı. Soğuk havada, karın ortasında, eşyalarını bile alamadan dışarı çıkan aileler oldu. Kimse yüksek sesle konuşmadı ama herkesin aklında aynı soru vardı:
“Ya yarın bizim başımıza gelirse?”
Depremi yaşamış bir şehirde yapı güvenliği konusu hala gündeme ancak böyle olaylar olunca geliyorsa, burada durup düşünmek gerekir. Kar yağışı geçer, hava ısınır ama bu binalar yerinde duruyor.
Eğitim tarafında da bu hafta iç açıcı olmayan görüntüler vardı. Bir okulda çıkan yangın, çocukların tahliye edilmesi… Şükür ki büyümeden kontrol altına alındı. Ama okullarımızın fiziki durumu, ısınma sistemleri, denetimleri hala ciddi bir soru işareti. Çocuklarımızı emanet ettiğimiz yerlerin güvenli olması bir beklenti değil, zorunluluktur.
Diyarbakır’ın bir gerçeği daha var: Bu şehir sessiz kalmaz. Sokakta da, hayatta da tepkisini gösterir. Bu hafta da insanlar sadece kendi sorunlarına değil, bölgedeki gelişmelere dair ses çıkardı. Diyarbakır’ın vicdanı geniştir; sınır tanımaz.
Ben bu yazıyı yazarken kimseyi suçlamak için yazmıyorum. Ama şunu söylemek gerekiyor:
Bu şehir artık geçici çözümlerle, “idare eder” anlayışıyla yol alamaz.
Kar yağdı.
Soğuk geçti.
Ama asıl soğuk olan, bazı sorunların hala aynı yerde duruyor olması.
Diyarbakır daha fazlasını hak ediyor.
Ve bunu istemek, abartı değil.