Bazı görüntüler vardır, insanın boğazına düğümlenir. Bakıp geçemezsin. O an iş durur, yol durur, kafanın içi durur. Halep’ten gelen o görüntü de öyleydi. Bir kadının bir binadan aşağı atıldığı söylenen o an… Kim yaptı, neden yaptı, hangi taraf yaptı. Bunlar elbette konuşulacak. Ama ben başka bir yerde duruyorum. Çünkü orada düşen sadece bir kadın değildi. Orada insanlık düştü.
Kadın meselesi lafla anlatılacak bir şey değil. Kadın hayatın kendisi. Bir evin direği, bir toplumun sessiz yük taşıyıcısı. Anne olur, evlat olur, emek olur. En çok da görmezden gelinen olur. Savaşın ortasında bile kadına dokunmamak, ölüsüne bile saygı göstermek insan olmanın en alt sınırıdır. O sınır aşıldıysa, geriye ne dava kalır ne inanç ne de savunma.
Yıllardır büyük kelimelerle konuşuyoruz: namus, onur, ahlak… Ama iş böyle anlara gelince bu kelimelerin ne kadar boşaltıldığını görüyoruz. Bir kadın aşağı atılıyor ve buna “savaşın gerçeği” deniyorsa, kusura bakmayın ama orada her şey bitmiştir. Çünkü savaş bile bir çizgi tanır. Ölüye dokunmaz, kadına dokunmaz, masuma dokunmaz. O çizgi geçildi mi, geriye sadece vahşet kalır.
Biz ne yapıyoruz peki? Uzaktan izliyoruz. Telefon ekranından, birkaç saniyelik bir videoyla. İçimiz bir an sıkılıyor, sonra hayatımıza devam ediyoruz. Ama orada devam etmeyen bir hayat var. Yarım kalan bir hikaye var. Ve bizim suskunluğumuz da bu hikayenin bir parçası oluyor. Sustukça kötülük sıradanlaşıyor. “Olur böyle şeyler” dedikçe, yarın daha kötüsüne alışıyoruz.
Bu yazıyı bir taraf tutmak için yazmıyorum. Ne siyaset yapıyorum ne propaganda. Şunu söylemek için yazıyorum: Kadına yapılan her zulüm, insanlığa yapılmıştır. Bir kadını koruyamayan hiçbir düzen güçlü değildir. Bir kadının bedenine saygı duymayan hiçbir söz temiz değildir. Halep’te düşen o kadınla birlikte aslında hepimiz sınandık. Kimimiz baktı geçti, kimimiz sustu, kimimiz sadece izledi.
Asıl soru şu: Bir kadın düşerken biz neredeydik?
Ve yarın bir kadın daha düşerse, yine sadece bakıp geçecek miyiz?