Zaman, yaşayan her canlı için her gün yeniden başlayan bir süreçtir. Bu süreci her insan farklı şekillerde yaşayıp değerlendirmektedir. Kimi insan 24 yaşında üniversiteden mezun olup yıllarca deneyim kazandıktan ve onlarca iş başvurusu yaptıktan sonra mesleğine uygun bir işte 30’lu yaşlarında çalışmaya başlarken; kimi insan lise eğitimini meslek lisesinde tamamlayıp 19 yaşında mezun olur olmaz istihdama katılabilirken; kimi insan ise 45 yaşından sonra ilköğrenimini açık öğretimden tamamlayıp hayallerindeki üniversiteye gidebilmektedir. Çoğu insan da zamanını değerlendirirken içinde yaşadığı çevre ile kendi yaşamını kıyaslayarak "vakit geçti" yanılgısına düşmektedir. Oysaki yaşamda hiçbir şey için henüz geç değildir çünkü herkes kendi zamanını yaşar.
Günümüzde eğitim sistemi, yaşanılan kültürel çevre ve sosyal medya mecraları insanlara sürekli olarak yarış halinde olmaları gerektiğini dayatmaktadır. Bu durumda insanlar sahte "hız" baskısına teslim olarak, başarılı insanların bindiği treninin peşinden koşma ihtiyacı duymaktadırlar. Başarı bir sürat koşusu olmadığı gibi, her bireyin başarıya ulaşma zamanı ve düzeyi farklıdır. Tıpkı hücrelerin hasar gören DNA’ları nasıl onardığını çözüp 2015 Nobel Kimya Ödülü’nü aldığında 69 yaşında olan Aziz SANCAR’ın başarısının zamana meydan okuması gibi. Ya da Mardin’de çobanlık yaparken çalıştığı üniversite sınavında dereceye girerek okuduğu üniversiteyi birincilikle bitiren ve daha sonra Chicago Üniversitesinde yüksek lisansa kabul edilen Yılmaz ACAR’ın zamanı lehine çevirmesi gibi.
Bir başarı elde etmek için büyük ofislere, çok sayıda çalışana, yaşın genç olmasına, çok zamana ya da milyon dolarlık sermayelere gerek olmadığının en büyük kanıtı, yaşı ne olursa olsun mutfağından ve evinden çıkarak dünyayı değiştiren kadınların varlığıdır. Örneğin köyde yaşamını sürdüren ve köydeki kadınların yaşadıkları zorluklarını anlatmak için Arslanköy Kadınlar Tiyatro Topluluğu’nu kuran Ümmiye KOÇAK ile emekli bir öğretmen ve ev kadını olup sağlıklı gıda üretmek amacıyla Nar Anne Çiftliği adında Türkiye’nin en büyük yerel tohum bankalarından birini kuran Nardane KUŞÇU gibi. Bu kadınların en büyük özelliği 40 yaşından sonra "yaşım geçti" diyerek köşelerine çekilmemeleri ve doğru zamanın girişimciliğe başladıkları zaman olduğunu düşünmeleridir. 
Doğada hiçbir ağaç, yanındaki ağaçla yarışmaz. Meşe 50 yılda devleşirken, gelincik bir baharda açar. İnsan da idealist bir yaklaşım içerisinde bilgi ile tecrübesini harmanladığında, zamanın olgunlaştırıcılığıyla birlikte (kendi zamanında) hayatının devrimlerini gerçekleştirir. Bu nedenle kimse ile aynı hızda, aynı zamanda ve aynı motivasyonda ilerlemek zorunda hissedilmemeli; hiçbir şey için geç değildir, erken de değildir, sadece kendi zamanınızdasınızdır.
Yasemin ENSARİ
Sosyolog-Gazeteci