Çanakkale’de bu topraklar için can verenler toprağa düşerken, geride bir milletin onuru, bağımsızlığı ve ortak hafızası kaldı. Bugün o fedakârlığın yıl dönümünde sorulması gereken soru nettir: Bu ülkenin gerçek kahramanları kimlerdir ve kimler bilinçli şekilde unutturulmaya çalışılıyor?

Bir yanda vatanı uğruna gözünü kırpmadan canını verenler…
Diğer yanda ise bu ülkenin ekmeğini yiyip, suyunu içip, sonra da aynı ülkeye silah doğrultanların “hikâye” diye pazarlanması…

Bu nasıl bir çelişkidir?

Algı Operasyonları ve Sahte Kahramanlıklar

Son yıllarda tehlikeli bir algı mühendisliğiyle karşı karşıyayız. Terör örgütlerinin, özellikle etnik kimlikler üzerinden yürüttüğü propaganda; bazı çevreler tarafından bilinçli ya da bilinçsiz şekilde yaygınlaştırılıyor. Bu yapıların, kendi vatandaşının içine bomba bağlayıp masum insanların arasında patlatanları “mağdur” ya da “kahraman” gibi sunması artık sadece bir manipülasyon değil, açık bir vicdan iflasıdır.

Daha da vahimi; bu kirli algı operasyonunu yürütenlerin kendi hayatlarına baktığınızda ortaya çıkan tablo…
Kendi çocuklarını konforlu hayatlara gönderirken, başkalarının çocuklarını dağa sürükleyen bir zihniyet…
Bu, sadece çelişki değil; düpedüz yüzsüzlüktür.

Gerçek Kahramanları Unutturma Çabası

Bugün sosyal medyada, ekranlarda ya da bazı çevrelerin dilinde; gerçek kahramanların yerini yapay gündemler almış durumda.
Bir milletin bağımsızlığı için can verenler geri plana itilirken, terörle bağlantılı figürlerin parlatılması tesadüf değildir.

Bu durum, sadece tarih bilincine değil, toplumsal hafızaya da açık bir saldırıdır.

Daha da düşündürücü olan ise şu:
Kendi şehidini sorgulayan ama terörü romantize eden bir anlayış nasıl bu kadar cesaret bulabiliyor?

Toplumun Aklıyla Alay Edilmesine İzin Verilmemeli

Saçını örerek, dini, etnik ya da kültürel değerleri kullanarak kendini masum göstermeye çalışan ama arka planda kirli bir propagandanın parçası olan bu anlayış; toplumun aklıyla açıkça dalga geçmektedir.

İnanç, değer ve kimlik; hiçbir zaman şiddetin, terörün ya da ihanetin kılıfı olamaz.

Bu noktada herkesin kendine sorması gereken soru şudur:
Ben neyi savunuyorum? Gerçeği mi, yoksa bana servis edilen algıyı mı?

Vicdanın Tarafı Olur

Bu mesele tarafsız kalınabilecek bir mesele değildir.
Ya bu ülkenin toprağına düşen gerçek kahramanların yanında olursunuz…
Ya da onların karşısında konumlanan kirli algı düzeninin bir parçası haline gelirsiniz.

Ortası yok.

Bugün herkesin yapması gereken şey çok basit:
Önce vicdanına bakmak…
Sonra da kimin kahraman, kimin ise sadece sahte bir figür olduğunu doğru okumak.

Çünkü vicdan sustuğunda, geriye sadece gürültü kalır.