Gerçek dost, gerçek Müslüman ve gerçek mü'min… 

Bu üç kavram, çoğu zaman aynı potada erir ama her biri ayrı bir derinlik, ayrı bir sorumluluk taşır.

 Günümüzde bu kavramlar sıkça dile getirilse de içlerinin ne kadar dolu olduğu tartışmaya açıktır.

Gerçek dost, yalnızca iyi günlerde yanında olan değil; zor zamanlarda susmadan, çekinmeden doğruları söyleyebilen kişidir. 

Dostluk, çıkar ilişkilerinin ötesinde sadakat ve samimiyet ister. 

Bir insanın arkasından konuşmamak, onun hatasını yüzüne karşı incitmeden dile getirebilmek,  düştüğünde elinden tutmak… 

İşte gerçek dostluk,  burada başlar. 

Dost, gerektiğinde ayna olur; insanın kendini görmesini sağlar.

Müslüman,  sadece kimlikte ya da sözde değil, davranışta kendini gösterir. 

İslâm, yalnızca ibadetlerden ibaret değildir; aynı zamanda ahlâktır, merhamettir, adalettir, yardımlaşmadır, ahde vefâdır.

 Komşusu açken tok yatmayan, kul hakkına titizlikle yaklaşan, dilini incitmekten koruyan kişi…

İşte Müslüman, burada hayat bulur. 

İnanç, kalpte başlarken hayatta anlam kazanır.

Gerçek mü'min, inancını içselleştirmiş kişidir. 

O, yalnızca göründüğü gibi değil, görünmediği yerde aynı olan insandır.

 Kimsenin görmediği anlarda doğruyu yapabilmek, samimiyetin en güçlü göstergesidir.

 Mümin, gösterişten uzak, riyâdan arınmış bir şekilde yaşar. 

Onun ölçüsü insanların alkışı değil, vicdanının huzurudur.

Bugün büyük eksikliğimiz, bu kavramların içini dolduramamak. 

Dostluk, yüzeyselleşmiş, inanç şekle indirgenmişken,  samimiyet çoğu zaman yerini gösterişe bırakmıştır. 

İnsan, hem  dost, hem  Müslüman hem  mümin olabildiğinde dengeli ve anlamlı bir hayat kurabilir.

Gerçek dostluk, sadakat , gerçek Müslümanlık ahlâk,  gerçek müminlik samimiyet ister. 

Bu üçü birleştiğinde ortaya sadece iyi bir insan değil, aynı zamanda güven veren, örnek alınan bir karakter çıkar.

 Belki asıl soru şudur: Biz hangisiyiz ve hangisi olmaya ne kadar hazırız?