Diyarbakır bir kez daha kürsülerin, protokollerin ve uzun konuşmaların şehri oldu. 

Yine toplantılar yapıldı, yine büyük laflar edildi, yine umut dağıtıldı. 

Her zamanki gibi, geriye şu soru kaldı: Bu şehir ne zaman gerçekten konuşulan değil, yapılan işlerle anılacak?

Diyarbakır’ın kaderi adeta ezbere bağlanmış durumda. 

Her gelen heyet aynı cümleleri kuruyor: “Potansiyel büyük.”

Evet, potansiyel büyük. Ama gerçekler daha büyük.

Cumhurbaşkanı Yardımcısı SayınCevdet Yılmaz’ın katıldığı bu toplantı, devletin en üst düzey ilgisinin bir göstergesi olarak sunuldu.

 Peki bu ilgi, Diyarbakır’ın sokaklarına, tarlasına, fabrikasına ne olarak yansıyacak?

 İşte cevabı verilmeyen asıl soru bu.

Cuma günü otel salonlarında iş insanlarıyla yapılan görüşmelerde dile getirilen tablo, aslında yeni değil: Diyarbakır yatırımlardan yeterince pay alamıyor. 

Yıllardır aynı serzeniş, yıllardır aynı beklenti.

Organize Sanayi Bölgesi…

Kağıt üzerinde yüzlerce fabrika.

Gerçekte kaçının bacası tütüyor?

Bu sorunun cevabı yok. Ya da var da söylenmiyor. 

 Rakamlar konuşmaya başladığında, hamaset susmak zorunda kalır.

Bir şehir düşünün; tabelalarda sanayi var, ama sahada üretim yok.

 İstatistiklerde fabrika var, ama gençler işsiz. 

Bu çelişki artık izah edilemez, sadece itiraf edilebilir.

Diyarbakır’ın bir diğer gerçeği ise topraklarıdır.

 Bereketli, güçlü ve yıllardır ihmal edilmiş topraklar… 

Tarım konuşuluyor, raporlar hazırlanıyor, paneller düzenleniyor. Ama çiftçinin hayatında değişen ne var?

Toplantılar birer tören gibi yapılıyor. 

Başlıyor, konuşuluyor, bitiyor… 

Ve şehir kaldığı yerden devam ediyor: beklemeye.

Üstelik zamanlama da düşündürücü. 

Organize Sanayi Bölgesi seçim sürecine girmişken yapılan bu toplantı, ister istemez şu soruyu akla getiriyor: 

Bu bir kalkınma hamlesi mi, yoksa güç dengelerinin yeniden dizaynı mı?

Diyarbakır artık bu döngüyü kaldırmıyor.

Bu şehir vaatlerle değil, icraatlarla ayağa kalkar.

Sorunlar bilinmiyor değil. Herkes neyin eksik olduğunu biliyor. 

Mesele, kimsenin sorumluluğu üzerine almak istememesi.

Sorumluluk almak, sonuç üretmeyi gerektirir, sonuç ise hesap vermeyi.

Diyarbakır için yeni bir cümle kurmanın zamanı değil.

Verilen sözlerin hesabını sormanın zamanı.

Diyarbakır’ın sorunları yıllardır konuşuluyor. Herkes neyin eksik olduğunu biliyor.  

Sıra adım atmaya geldiğinde aynı kararsızlık, aynı gecikme tekrar ediyor.

Diyarbakır için yeni bir dönemin başlaması gerekiyor.

Toplantılarla değil, sonuçlarla konuşulan bir dönem.

 Bu şehir konuşulmayı değil, kalkınmayı hak ediyor.