Diyarbakır’da belediyecilik meselesi artık bir “hizmet aksaması” tartışmasının çok ötesine geçmiş durumda. Diyarbakır gibi tarihsel, kültürel ve demografik açıdan bölgenin en önemli şehirlerinden birinde, yurttaşların en temel beklentisi olan yol, kaldırım ve altyapı hizmetlerinin bu denli ihmal edilmesi, sadece teknik bir yetersizlik değil; açık bir yönetim zaafıdır.

Bugün Bağlar, Sur ve Kayapınar ilçelerinde yürümek, kelimenin tam anlamıyla bir dayanıklılık testine dönüşmüş durumda. 

Kaldırımlar kırık, taşlar yerinden oynamış; her adımda insanın ayağı burkulma riski var. Yağmur yağdığında ise bu tablo daha da vahimleşiyor:
 Altyapı eksikliği nedeniyle biriken sular, kaldırım taşlarının altından fışkırarak insanların yüzüne çamur olarak geri dönüyor.

 Bu sadece estetik bir sorun değil; doğrudan kamusal sağlığı ve güvenliği ilgilendiren bir mesele.

Yollardaki manzara da farklı değil. Metrelerce uzanan çukurlar, sürücülere adeta bir slalom parkuru sunuyor.

 Araçlar çukurlardan kaçınmak için zikzaklar çiziyor; bu durum hem trafik güvenliğini tehlikeye atıyor hem de şehir içi ulaşımı bir eziyete dönüştürüyor. 

Bir büyükşehirde değil de ihmal edilmiş bir kasabada yaşanıyormuş hissi, giderek daha fazla yurttaşın ortak duygusu haline geliyor.

Çarpıcı olan ise kamusal alanların işgali meselesi. 

Kaldırımlar yayaların değil, düzensiz şekilde yerleşmiş işletmelerin, araçların ve çeşitli işgallerin kullanımına bırakılmış durumda. 

Bu, sadece bir denetim eksikliği değil; aynı zamanda “kamu düzeni” kavramının içinin boşaltıldığını gösteriyor.

Elbette yerel yönetimlerin sosyal ve kültürel projeler üretmesi önemlidir. 

Belediyeciliğin omurgası; ideolojik sloganlar ya da sembolik etkinlikler değil, somut hizmettir. Bir şehirde insanlar güvenle yürüyemiyorsa, yağmurdan korunamıyorsa, araç kullanırken sürekli hasar riskiyle karşı karşıyaysa, o belediyenin önceliklerini yeniden gözden geçirmesi gerekir.

Sorun tam da burada düğümleniyor: 
Öncelik meselesi. Halkın gündelik hayatını doğrudan etkileyen altyapı ve üstyapı hizmetleri geri plana itilirken, daha görünür ama daha az acil konuların öne çıkarılması, yönetim anlayışına dair ciddi soru işaretleri doğuruyor.

 Belediyecilik, vitrin işi değil; sahada, sokakta, çamurun içinde sınanan bir sorumluluktur.

Bugün Diyarbakır’da yükselen şikayetler, bireysel memnuniyetsizliklerin ötesinde, kolektif bir rahatsızlığa işaret ediyor. Bu rahatsızlık, görmezden gelinerek ya da “alışılmış sorunlar” diye küçümsenerek ortadan kalkmaz. 

Aksine, her ihmal edilen kaldırım taşı, her kapatılmayan çukur, her denetlenmeyen işgal, yönetenlerle yönetilenler arasındaki güven bağını biraz daha zayıflatır.

Mesele nettir: Halk, ideolojik tartışmalardan bağımsız olarak, yaşadığı şehirde temel hizmetleri talep etmektedir. 

Bu talep ne lükstür ne  ertelenebilir. 

Diyarbakır’ın ihtiyacı olan şey, söylem değil; sağlam yollar, güvenli kaldırımlar ve işleyen bir belediyeciliktir.