Bir zamanlar Mezopotamya’nın kalbi olan Diyarbakır, bugün ne yazık ki kendi kaderine terk edilmiş bir şehir görünümünde.

 Sorulması gereken soru basit ama rahatsız edici: -Bu şehir neden hâlâ yerinde sayıyor?

Gerçek şu ki mesele “geri kalmışlık” değil, açık bir ihmal ve yıllardır biriken yanlışların sonucudur.

" Yatırım gelmiyor" deniyor. Engel olan mı var?

Arazi mi yok, yapılar için?

 Peki neden gelsin?

 Güvenlik kaygılarının uzun yıllar boyunca gölgesinde kalan bir coğrafyada sermaye risk almak istemez.

 Mesele sadece bu değil; asıl mesele,  bu durumun değişmesi için yeterince güçlü ve sürdürülebilir bir iradenin ortaya konmamış olmasıdır.

Sanayi deseniz yok denecek kadar zayıf.

 Tarım var ama katma değer yok. 

Genç nüfus var ama istihdam yok. 

Sonuç? 
Sürekli göç. 
İstanbul, Ankara ve İzmir gibi büyük şehirlere akan bir insan seli… 

Giden sadece nüfus değil; umut, enerji ve gelecek de gidiyor.

Eğitim konusu ise ayrı bir yara. Okullar var ama fırsat eşitliği yok.

 Üniversite var ama mezunlar şehirde kalmak istemiyor. Çünkü kalabilecekleri bir ekonomik zemin yok. 

Bu bir kısır döngü: Eğitim yetersiz olduğu için gelişme olmuyor, gelişme olmadığı için eğitimli insan şehirde durmuyor.

Yerel yönetimler mi?

 Merkezi politikalar mı?

 Açık konuşalım: Sorumluluk paylaşılamayacak kadar büyük. 

Yıllardır birbirini suçlayan yapılar, bu şehrin kaybettiği zamanı geri getiremiyor. Proje açıklamakla kalkınma olmuyor; sürdürülebilirlik, planlama ve hesap verebilirlik gerekiyor.

Diyarbakır’ın elinde güçlü kartlar var: genç nüfus, stratejik konum ve eşsiz bir tarih. Ama bu potansiyel kullanılmadığı sürece bir anlam ifade etmiyor. Potansiyel, tek başına bir başarı hikâyesi yazmaz.

Artık gerçeklerle yüzleşme zamanı. Diyarbakır geri kalmış değil; geri bırakılmış bir şehir. 

Ve bu durum kader değil, tercihlerin sonucudur. 

Tercihler değişmediği sürece sonuç da değişmeyecek.