Diyarbakır’da Amed Sportif Faaliyetler şampiyonluk kutlamalarında ortaya çıkan görüntüler, sadece bir spor başarısının coşkusu olarak okunamaz. 

Meydanları dolduran yüz binler, aslında bu toplumun hâlâ büyük bir enerjiye, güçlü bir aidiyet duygusuna ve ortak refleks geliştirme kapasitesine sahip olduğunu gösterdi.

 Sorun tam da burada başlıyor: Aynı kalabalıklar neden Gazze için ortaya çıkmıyor?

İki yılı aşkın süredir gözlerimizin önünde bir insanlık dramı yaşanıyor.

 Çocuklar öldürülüyor, şehirler yok ediliyor, insanlar açlığa mahkûm ediliyor.

 Her gün yeni bir katliam haberi geliyor.

 Fakat ne hikmetse, tribünlerde yükselen sesler Gazze söz konusu olduğunda cılızlaşıyor. Sokakları dolduran kalabalıklar, iş mazlumların sesi olmaya gelince ortadan kayboluyor.

Kimse yanlış anlamasın: Amedspor’un şampiyonluğu kutlanmasın diyen yok.

 İnsanların sevinmeye, eğlenmeye, başarılarını sahiplenmeye hakkı vardır. Ancak mesele şudur: 

Bu toplum neye heyecan duyuyor, neye sessiz kalıyor? 

İşte asıl sorgulanması gereken nokta budur.

Bugün Diyarbakır’da, Batman’da, Mardin’de ortaya çıkan tablo sıradan bir spor ilgisi değildir. 

Bu, toplumun duyarlılık ekseninin değişmeye başladığını gösteren ciddi bir işarettir. Bir zamanlar “apolitik gençlik” denilerek açıklanan kopuş, şimdi başka bir forma bürünüyor.

 İnsanlar artık hakikat etrafında değil; forma, slogan ve organizasyon etrafında kenetleniyor. Vicdani reflekslerin yerini tribün refleksleri alıyor.

Gazze için üç kişinin yan yana gelmediği şehirlerde, kutlama konvoylarının kilometrelerce uzaması üzerinde herkes düşünmelidir.

 Çünkü burada yalnızca bir spor coşkusu yok; aynı zamanda büyük bir toplumsal kırılma vardır.

 Bu kırılma, ümmet bilincinin zayıfladığını, insanların acıya değil gösteriye yöneldiğini ortaya koyuyor.

Gazze için konuşanlar artık yalnız bırakılıyor.

 Dün meydanları dolduranların büyük kısmı bugün sessiz.

 Sanki yanı başımızda çocuklar ölmemiş gibi bir hayat akıyor.

 Eğlence büyürken vicdan küçülüyor.

Tehlike çanları tam da burada çalıyor. 

Eğer bir toplum, mazlumun feryadına değil de sadece kendi heyecanına koşuyorsa, orada ciddi bir ahlaki çözülme başlamış demektir. 

Spor, insanları bir araya getirebilir; fakat bir toplumun en büyük ortak paydası adalet ve vicdan değilse, o birlik uzun vadede sadece büyük bir boşluk üretir.

Bugün tribünlerde yükselen seslerin yarın hangi toplumsal dönüşüme hizmet edeceğini iyi düşünmek gerekiyor.

 Çünkü mesele artık sadece futbol değildir; mesele, neye ağladığımızı ve neye sessiz kaldığımızı gösteren vicdani bir turnusol kâğıdıdır.