Diyarbakır gibi kadim bir şehirde insanın en temel hakkı olan sağlık hizmetine ulaşmak neden bu kadar zor? Bugün vatandaş Diyarbakır Ağız ve Diş Sağlığı Hastanesi’nde gün içinde randevu bulabiliyorken, Selahattin Eyyubi Devlet Hastanesi, Gazi Yaşargil Eğitim ve Araştırma Hastanesi ve bağlı semt polikliniklerinde KBB, göz, cildiye gibi branşlarda neden aylar sonrasına bile randevu bulunamıyor?

Bu soru artık sadece bir serzeniş değil, toplumsal bir feryattır.

Bir tarafta çözüm üreten, sistemi işleten, halkın derdini gören yöneticiler var. Diyarbakır Ağız ve Diş Sağlığı Hastanesi yönetimi vardiya sistemini devreye aldı. Sabah, öğlen, akşam… Hizmet arttı, yoğunluk azaldı, vatandaş rahatladı. İnsanlar dua ediyor, memnuniyetini dile getiriyor. Çünkü orada makam koltuğu değil, hizmet anlayışı konuşuyor.

Diğer tarafta ise aynı şehirde, aynı devletin kurumlarında, aynı halkın vergileriyle dönen hastanelerde aylarca randevu yok!

Bu nasıl izah edilecek?

Bir insanın kulağındaki rahatsızlık için aylarca beklemesi normal midir? Gözüyle ilgili sorun yaşayan yaşlı bir annenin sıra bulamaması kader midir? Cilt hastalığı çeken bir gencin tedaviye ulaşamaması olağan mıdır? Elbette değildir. Bu, yönetim zaafıdır. Bu, planlama eksikliğidir. Bu, vatandaşın derdine yeterince eğilmemektir.

Şehrin kaymağını yiyenler, makam odalarında rahat oturanlar, koridorlarda bekleyen insanların sessiz çığlığını duymalıdır. Çünkü devletin itibarı, vatandaşın kapısında süründüğü kurumlarla değil; işleyen sistemle ölçülür.

Eğer doktor eksikse doktor alınmalıdır. Eğer personel yetersizse takviye yapılmalıdır. Eğer çalışma saatleri yetmiyorsa vardiya sistemi uygulanmalıdır. Eğer yönetimsel bir hantallık varsa hesap sorulmalıdır.

Çözüm varsa ve bir kurum bunu başarmışsa, diğer kurumların bahanesi kalmamıştır.

Bugün Diyarbakır halkı lüks istemiyor. Ayrıcalık istemiyor. Sadece hastalandığında doktora ulaşmak istiyor. Bu kadar basit, bu kadar insani, bu kadar meşru bir talep neden cevapsız bırakılıyor?

Yetkililere açık çağrımızdır:

Gazi Yaşargil Eğitim ve Araştırma Hastanesi, Selahattin Eyyubi Devlet Hastanesi ve bağlı tüm polikliniklerde randevu krizine derhal müdahale edilmelidir. Başarılı örnek ortadadır. Vardiya sistemi gerekiyorsa uygulanmalıdır. Yeni hekim gerekiyorsa atanmalıdır. Vatandaşın sabrı daha fazla sınanmamalıdır.

Unutulmasın: Bir şehirde hastane kapıları açılmıyorsa, vicdan kapıları kapanmış demektir.