Bir şehrin büyüklüğü yaptığı binalarla değil, vatandaşına verdiği güvenle ölçülür.

Bugün Diyarbakır'da yeni yollar yapılıyor, kavşaklar açılıyor, parklar düzenleniyor, sosyal projeler hayata geçiriliyor. Bunlar elbette önemlidir. Ancak bütün bunların yanında vatandaşın zihninde cevap bekleyen sorular da büyüyor.

Toplu taşıma kullanan vatandaşlar neden hala otobüslerin düzensizliği, bazı seferlerin aksaması ve şoför davranışlarıyla ilgili şikayetlerini dile getiriyor?

Su kesintileri ve su faturaları neden her yıl yeniden tartışma konusu oluyor?

Bazı mahallelerde temizlik, ilaçlama ve çevre düzeni konusunda vatandaşlar neden kendilerini duyurmak için sosyal medyaya ve şikayet platformlarına başvurmak zorunda hissediyor?

153'e yapılan başvurular gerçekten ne kadar sürede sonuçlanıyor?

Belediyenin kendi sisteminde, her başvurunun kayıt altına alındığı ve ilgili birime yönlendirildiği belirtiliyor. Peki vatandaş neden "Defalarca başvurdum ama sonuç alamadım." demeye devam ediyor?

Bir şehirde kaldırımlar sadece yürümek için değil, güven içinde yürümek için vardır.

Yollar sadece ulaşım için değil, can güvenliği için yapılır.

Şantiyeler sadece inşaat alanı değildir; çevresinden geçen insanların da güvenliğinden sorumludur.

İşte tam da bu nedenle belediyelerin görevi yalnızca hizmet üretmek değil, oluşabilecek riskleri daha bir vatandaş zarar görmeden tespit edip ortadan kaldırmaktır.

Eleştiri, hizmeti durdurmak için değil; hizmeti daha iyi hale getirmek içindir.

Her yıl Sayıştay belediyeleri denetliyor, raporlarını kamuoyuyla paylaşıyor. Aynı şekilde belediye de faaliyet raporlarını yayımlıyor. Bunlar hesap verebilirliğin önemli araçlarıdır. Ancak gerçek başarı, rapor sayfalarında değil; vatandaşın günlük hayatında hissedildiğinde anlam kazanır.

Bugün Diyarbakır'ın ihtiyacı daha fazla polemik değildir.

Daha fazla şeffaflıktır.

Daha fazla denetimdir.

Daha hızlı geri dönüş yapan kurumlardır.

Daha güvenli yollar ve kaldırımlardır.

Çünkü vatandaşın beklentisi çok büyük değildir.

Evinden çıktığında güvenle yürümek...

Otobüsünü zamanında beklemek...

Başvuru yaptığında cevap alabilmek...

Ödediği verginin karşılığını hizmet olarak görebilmek...

Asıl soru şudur:

Sorunlar konuşuldukça mı büyür?

Yoksa konuşulmadıkça mı kronikleşir?

Eleştiriye kulak veren kurumlar güçlenir.

Soruları cevapsız bırakan kurumlar ise güven kaybeder.

Bu yazı herhangi bir kurumu yıpratmak için değil, Diyarbakır'ın daha yaşanabilir bir şehir olması için kaleme alınmıştır.

Çünkü bu şehir hepimizin.

Ve hepimizin ortak isteği aynıdır:

Sorunların inkar edilmediği, eleştirilerin dikkate alındığı ve insan hayatının her şeyden daha değerli görüldüğü bir Diyarbakır.