Her bayram aynı kelimeler : “Barış, huzur, kardeşlik…” 

Meydanlarda umut dağıtılıyor, ekranlarda güzel sözler söyleniyor. 

Bayram geçiyor, aylar geçiyor, yıllar geçiyor; halkın hayatında değişen hiçbir şey olmuyor.

 Türkiye’de de, Diyarbakır’da da geçen bayramdan bu bayrama kadar değişmeyen tek gerçek halkın yalnız bırakılmasıdır. 

Değişen ise sadece hayat pahalılığı, zamlar ve insanların omzuna yüklenen geçim derdi oldu.

Bugün halkın en büyük sorunu duyulmamak.

 Şikâyet eden var ama dinleyen yok. İnsanlar konuşuyor, yönetenler susuyor. 

Kulaklar sağır, gözler kapalı. 

Gerçekleri görmek istemeyen bir anlayış hâkim olmuş durumda. 

Halkın içinde olmayanlar, halkın derdini de anlayamıyor.

Geçen bayram Diyarbakır,  haklı olarak şunu söyledi: 

-Bayram kutlaması otel lobilerinde olmaz.

 Bayram halkla olur, meydanlarda olur, tarihin ve kültürün içinde olur. 

Yağmur bahanesiyle halktan kopuk, ruhsuz bir otel ortamında kutlama yapıldı. 

Gelen tepkilerden sonra bu bayram Sur ilçesinde, tarihi bir mekânda kutlama yapılacağı açıklandı. 

Halk konuşunca değil, tepki büyüyünce harekete geçiliyor. Oysa yöneticilerin görevi halkın sesini kriz çıkmadan duymaktır.

Bir başka utanç verici tablo ise mezarlıkların çevresinde yaşanıyor.

 Geçen bayram Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi, Yeniköy Mezarlığı çevresindeki hayvan satış alanlarının kaldırılacağını söyledi.

 Aradan bir yıl geçti, değişen hiçbir şey olmadı. 

Mezarlık çevreleri hâlâ işgal altında. Kurban satışları ve kesimleri, ölülerin manevi huzurunun önüne geçirilmiş durumda. Çevre kirliliği ayrı, sağlık tehdidi ayrı, manevi saygısızlık ayrı bir yara hâline geldi.

İnsan ister istemez soruyor: 

-Bu şehir gerçekten yönetiliyor mu? 

-Verilen sözlerin neden hiçbir karşılığı yok? 

Halkın talepleri neden sürekli erteleniyor? Diyarbakır sahipsiz değildir ama sahipsiz gibi yönetilmektedir.

Bugün insanlar sadece ekonomik sıkıntıyla değil, umutsuzlukla da mücadele ediyor.  

Artık sorunların çözülmediğini değil, çözülmek istenmediğini düşünüyorlar. İşte asıl tehlike budur: Halkın devlete, yönetime ve verilen sözlere olan güvenini kaybetmesi.

Temennimiz odur ki gelecek bayramda yine aynı şikâyetleri yazmak zorunda kalmayalım.

 Bayram; gösterişin değil samimiyetin, protokolün değil halkın, sözlerin değil hizmetin günü olsun.

Bu vesileyle bayramın; barışa, huzura, sağlığa ve özellikle Gazze halkının özgürlüğüne vesile olmasını diliyorum.

 Kurbanlarımızı da gerçekten ihtiyaç sahibi olan, evine aylarca et girmeyen insanlarla paylaşmayı unutmayalım.  

Bayramın ruhu; gösterişte değil, paylaşmaktadır.