Bir şehrin aynası yollarıdır. Yollarına baktığınızda o şehrin ne kadar önemsendiğini, ne kadar sahiplendiğini anlarsınız. Bugün Diyarbakır'ın en önemli ulaşım akslarından olan Elazığ ve Şanlıurfa caddelerine bakan herkes ne yazık ki aynı manzarayla karşılaşıyor: Çukurlar, çatlaklar, yama üstüne yama yapılmış asfaltlar ve bakımsızlığın her geçen gün daha da belirginleştiği bir şehir görüntüsü...

Karayolları Bölge Müdürlüğü'nün sorumluluğunda bulunan bu iki ana arter, her gün yüz binlerce vatandaşın kullandığı, Diyarbakır'ın adeta can damarıdır. Kış aylarında oluşan deformasyonlar aradan aylar geçmesine rağmen kalıcı olarak giderilmedi. Yapılan geçici yama çalışmaları ise sorunu çözmek yerine sadece öteledi. Her geçen gün yeni çukurlar oluşuyor, araçlar zarar görüyor, sürücüler ve yayalar için ciddi güvenlik riski ortaya çıkıyor.

Ancak yolların bozuk olması kadar üzücü olan başka bir tablo daha var.

Bu caddelerin orta refüjlerine baktığınızda da aynı ihmal göze çarpıyor. Bir zamanlar şehre estetik kazandıran ağaçlar susuzluktan kurumaya terk edilmiş, otlar gelişigüzel uzamış, yabani dikenler refüjleri adeta istila etmiş durumda. Kuruyan peyzaj, bakımsız yeşil alanlar ve düzensiz görüntü, Diyarbakır gibi kadim bir şehrin ana giriş ve çıkışlarına hiç yakışmıyor.

Bir şehri güzel gösteren yalnızca asfalt değildir. Temiz kaldırımlar, bakımlı refüjler, yeşil alanlar ve yaşayan ağaçlar da medeniyetin göstergesidir. Ne yazık ki bugün bu ana arterlerden geçen misafirlerin hafızasında, "Ne güzel bir şehir" düşüncesi değil, "Bu yollar ve bu refüjler neden bu kadar bakımsız?" sorusu kalıyor.

Daha da düşündürücü olan ise bu tablo karşısında şehrin seçilmiş temsilcilerinin sessizliğidir.

Diyarbakır'ın milletvekilleri, belediye yöneticileri ve şehrin diğer etkili isimleri neden bu meseleleri gündemlerine almıyor? Neden Karayolları Bölge Müdürlüğü nezdinde güçlü girişimlerde bulunulmuyor? Neden vatandaşın her gün yaşadığı bu mağduriyet yüksek sesle dile getirilmiyor?

Seçilmiş olmak sadece seçim dönemlerinde vatandaşın kapısını çalmak değildir. Asıl görev, seçimden sonra halkın hakkını aramak, Ankara'da Diyarbakır'ın sesi olmak ve hizmetlerin takipçisi olmaktır. Sessizlik çözüm üretmez; sessizlik ihmali büyütür.

Bugün Elazığ ve Şanlıurfa caddelerinde sadece asfalt yıpranmıyor; vatandaşın sabrı da tükeniyor. Sadece araçların süspansiyonları zarar görmüyor; insanların kamu hizmetlerine olan güveni de sarsılıyor. Kuruyan ağaçlar yalnızca yeşilin kaybı değil, ilgisizliğin ve denetimsizliğin de sembolü hâline geliyor.

Diyarbakır, tarihî geçmişiyle, kültürüyle ve insanıyla Türkiye'nin en önemli şehirlerinden biridir. Böyle bir şehrin ana caddelerinin ve refüjlerinin bu hâlde olması kabul edilemez. Hiç kimse "Burası benim sorumluluğum değil." diyerek sorumluluktan kaçamaz. Kurumlar arasında yetki paylaşımı olabilir; ancak vatandaş açısından tek bir gerçek vardır: Hizmet bekliyor.

Artık geçici çözümler değil, kalıcı yatırımlar yapılmalıdır. Elazığ ve Şanlıurfa caddeleri modern ve güvenli bir asfaltla yenilenmeli, refüjlerdeki kuruyan ağaçlar rehabilite edilmeli, peyzaj düzenlemeleri yeniden yapılmalı ve Diyarbakır'a yakışır bir şehir görünümü oluşturulmalıdır.

Bu şehir sahipsiz değildir. Diyarbakır halkı da hizmet beklemeyi değil, hizmet almayı hak etmektedir. Şimdi herkesin gözü Karayolları Bölge Müdürlüğü'nde... Ama daha önemlisi, bu şehrin seçilmişlerinin bu haklı talebe ne zaman güçlü bir şekilde sahip çıkacağındadır.