​Hayat koşturmacası içinde bir yerimiz ağrımadıkça, başımız dönmedikçe ya da yatağa düşmedikçe sağlığımızın kıymetini pek bilmeyiz. 

Genellikle senaryo hep aynıdır: Hastalanırız, doktora koşarız, reçeteyi alır ve "İyileşeyim de başka bir şey istemem" deriz. Oysa tıbbın en kadim, en akılcı ve bir o kadar da göz ardı edilen kuralı çok daha başkadır: Tedavi etmekten öte, hastalanmayı önlemek.

​İşte "koruyucu hekimlik" dediğimiz kavram tam olarak bu felsefe üzerine kuruludur.

​Bugün sağlık sistemlerinin omurgasını oluşturan tedavi edici hizmetler ne kadar hayati ise, koruyucu hekimlik de bir o kadar hayat kurtarıcıdır. Hatta ekonomik açıdan baktığımızda, harcanan her bir kuruşun gelecekte milyarlarca liralık tedavi maliyetini ve en önemlisi gözyaşını engellediği bilimsel bir gerçektir.

​Peki, bu koruma kalkanı nasıl örülür?

​İlk adım, hastalık kapımızı çalmadan atılır. Buna tıp dilinde birincil koruma deniyor. Bebeklikten itibaren yapılan aşılar, içtiğimiz temiz su, soluduğumuz havanın kalitesi, tabağımıza gelen güvenli gıda hep bu çemberin içindedir. Çocuk felcini, çiçek hastalığını tarihe gömen şey modern ilaçlar değil, tam da bu koruyucu akıldır.

​İkinci basamak ise erken teşhisin gücüdür. Hiçbir şikayetiniz yokken yaptırılan o rutin kan tahlilleri, kanser taramaları veya tansiyon ölçümleri birer hayat sigortasıdır.

Çoğu hastalık sinsidir; vücutta yıllarca sessizce ilerler ve sesini çıkardığında iş işten geçmiş olabilir. Taramalar, bu sinsi düşmanı henüz meydana çıkmadan köşeye sıkıştırmanın en akıllıca yoludur.

​Tabii madalyonun bir de bireysel yüzü var. "Hastalanmamak için ne yapmalı?" sorusunun yanıtı aslında hepimizin bildiği ama sıklıkla ihmal ettiği o altın kurallarda saklı:

​Tabağınıza renk katın: İşlenmiş, paketli her türlü gıda bağışıklığın gizli sabotajcısıdır. Doğaya yakın durun, taze sebze ve meyveyle dost olun.

​Hareketi hayatın merkezi yapın: Asansör yerine merdiveni seçmek, akşamüstü atılacak yarım saatlik tempolu bir adım, ilaçların yapamadığını yapar; damarları açar, ruhu dinlendirir.

​Uykunun ve huzurun hakkını verin: Geceleri uyumayan, sürekli stres altında ezilen bir bedenin hastalıklara karşı direnç göstermesini bekleyemeyiz. Uyku, vücudun en büyük onarım fabrikasıdır.

​Sağlık, kaybedildiğinde değeri anlaşılan en kıymetli hazinedir. O hazineyi kaybetmemek için modern tıbbın imkanlarını beklemek yerine, kendi hayatımızın hekimi olmak zorundayız.

Unutmayın; en büyük zafer hastalığı yenmek değil, onu bedeninden ve zihninden uzak tutmaktır. 

​Sağlıklı günler dilerim...