Toplum olarak nereye gidiyoruz?

Bu soruyu artık yüksek sesle sormanın zamanı geldi. Çünkü her geçen gün sadece ekonomik değil, ahlaki ve manevi bir çöküşün de içine sürükleniyoruz.

Bir zamanlar bizi ayakta tutan İslamî değerler, vefa, sadakat, kardeşlik, dürüstlük ve merhamet, ne yazık ki hayatımızdan birer birer çekiliyor.

Yerlerini ise menfaat, ikiyüzlülük, çıkar hesapları ve vefasızlık alıyor.

Bugün insanlar makam için, para için, ihale için, koltuk için, hatta bazen bir torba soğan uğruna yılların dostunu satabiliyor.

Aynı sofrada oturduğu, aynı ekmeği paylaştığı, "kardeşim" dediği insanı, günü geldiğinde sırtından hançerlemekten çekinmiyor.

Acı olan budur.

Toplumları yıkan savaşlar değildir; toplumları önce ahlakın çöküşü yıkar. Sadakatin bittiği yerde güven kalmaz.

Güvenin olmadığı yerde aile ayakta duramaz.

Ailenin çöktüğü yerde ise milletin geleceğinden söz etmek mümkün değildir.

Bugün bu çürümenin öncülüğünü yapanlar da yok değildir. Kendi siyasi hesabını, makamını, koltuğunu ve çıkarını milletin geleceğinin önüne koyanlar, toplumun manevi temelini her geçen gün biraz daha aşındırıyor.

 İnsanlara doğruluğu değil kurnazlığı, çalışmayı değil torpili, liyakati değil yakınlığı, adaleti değil gücü öğreten anlayış, bu ülkeye yapılabilecek en büyük kötülüktür.

Oysa hâlâ geç değildir.

Yeniden doğruluğu, vefayı ve kardeşliği hâkim kılabiliriz. Bunun yolu önce kendimizi sorgulamaktan, sonra çocuklarımıza yaşayarak örnek olmaktan geçiyor.

Bu vesileyle yıllardır anlatılan ama mesajı hiç eskimeyen ibretlik bir kıssayı paylaşmak istiyorum.

Genç bir adam sürekli babasına "Benim de çok dostum var." dermiş.

Babası, "Evladım, gerçek dost bir elin parmaklarını geçmez." diye cevap verirmiş.

Bir gün baba, oğluna gerçeği göstermek için bir koyun keser, çuvala koyar, "Git, dostlarından yardım iste." der.

Çuvaldan akan kanı gören herkes içinde bir insan cesedi olduğunu zanneder.

Genç adam, en güvendiği dostlarının kapısını çalar.

Kapılar birer birer yüzüne kapanır.

Kimi korkar...

Kimi görmezden gelir...

Kimi başına "İş açılmasın." diye ortadan kaybolur.

İşte dostluklarının ömrü, kapının açılmasına kadardır.

Genç adam,  boynu bükük babasına döner.

Babası bu kez kendi dostuna gönderir.

Kapı sorgusuz sualsiz açılır.

Birlikte çukur kazılır, çuval gömülür, üstüne iz belli olmasın diye sarımsak ekilir.

Delikanlı sevinç içinde "İşte gerçek dost buymuş." der.

Babası ise son dersi verir:

-Henüz karar verme. Yarın git, onunla tartış ve iki tokat at.

Ertesi gün genç adam söyleneni yapar.

Babasının dostu sadece şu cümleyi kurar:

-Git babana söyle... Biz iki tokatla satmayız, sarımsak tarlasını.

İşte mesele tam da budur.

Bugün ne yazık ki birçok dostluk, iki tokat bile sürmüyor.

Küçük bir çıkar çatışması, makam kavgası, miras meselesi ya da siyasi görüş ayrılığı, yılların arkadaşlığını birkaç dakikada bitiriyor. Menfaat bitince dostluk da bitiyor.

Gerçek dostluk; zor günde kapıyı açabilmektir.

Gerçek kardeşlik; çıkar çatıştığında bile sırt çevirmemektir.

Gerçek sadakat,  hesap yapmadan yanında durabilmektir.

Bugün toplumun en büyük ihtiyacı yeni binalar, daha yüksek maaşlar ya da daha gösterişli makamlar değildir.

Toplumun en büyük ihtiyacı; yeniden vicdan sahibi insanlar yetiştirmektir.

Vicdanını kaybeden bir toplum, servetiyle değil; çöküşüyle anılır.

Unutmayalım...

Bir milleti ayakta tutan beton değil, karakterdir.

 Makam değil, adalettir. Servet değil, sadakattir.

 Ve gerçek dostluk, iki tokatla satılmayacak kadar kıymetlidir.