Diyarbakır, yalnızca binlerce yıllık tarihiyle değil, yetiştirdiği insanlar ve sunduğu imkânlarla  Türkiye'nin en önemli şehirlerinden biridir.

Bu şehir, nice bürokratın, siyasetçinin ve yöneticinin kariyer yolculuğunda önemli bir basamak olmuştur.

Kimi burada görev yapmış, kimi burada tanınmış, kimi de Diyarbakır'da kazandığı tecrübeyle daha üst makamlara yükselmiştir.

Diyarbakır sayesinde yükselenlerin bir kısmı, bulundukları makamları kalıcı zannetmiş olacak ki, ilk unuttukları yer yine Diyarbakır olmuştur. 

Görev yaptıkları günlerde Diyarbakır'ı öve öve bitiremeyenler, bugün aynı şehrin adını anmaya bile çekiniyor. 

Dün "Diyarbakır benim ikinci memleketim" diyenlerin bir kısmı, bugün Diyarbakırlıların kapısını değil, Diyarbakırlı kapısını çaldığında dahi yüzlerine bakmıyor. 

Makamlar değişince dostluklar, hatıralar ve verilen sözler değişmiş görünüyor.

Son günlerde sosyal medyada, Diyarbakır'da görev yapmış bazı isimlere teşekkür eden paylaşımlar dikkat çekiyor.

Hizmet eden herkese teşekkür etmek elbette bir erdemdir. 

Sorulması gereken soru şu: O insanlar bugün Diyarbakır'ı ne kadar hatırlıyor?

 Diyarbakırlılar, aynı kişilere bugün ulaşıp kapılarını çaldığında aynı ilgi ve samimiyetle karşılanabiliyor mu?

Ne yazık ki cevap çoğu zaman olumsuzdur. 

İsim saymaya gerek var mı?

Bakan olan da var, bakan yardımcısı olan da, vali olan da, üst düzey bürokrat olan da… 

Kendilerini çok iyi biliyorlar.

 Diyarbakır'ın sunduğu imkânlarla yükselip, sonra bu şehri ve insanını unutanların en büyük yanlışı, hafızanın da makamlar kadar kısa olduğunu sanmalarıdır.

Diyarbakır unutmaz. 

Bu şehir kendisine vefa göstereni de, sırt çevireni de hafızasına yazar.

Herkesi aynı kefeye koymak haksızlık olur. 

Bugün de Diyarbakır'la bağını koparmayan, bu şehrin meseleleriyle ilgilenen, telefonunu değiştirse bile gönlünü değiştirmeyen değerli insanlar vardır.

 Onlar, makamın değil vefanın temsilcileridir.

Toplum olarak artık kişilere değil, ilkelere değer vermeliyiz. 

Makam sahibi olduğu için alkışlanan, ancak görevi bittikten sonra ardında hiçbir iz bırakmayan anlayışı sorgulamanın zamanı gelmiştir. 

Diyarbakırlılar, kendilerini yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlayanları değil; her şartta şehrinin yanında duranları unutmamalıdır. 

Vefa, insanın karakteridir; makam ise geçici bir unvandır. 

Makam biter, koltuk değişir, isim tabelaları iner. 

Geriye ise yalnızca insanların hafızasında bıraktığınız iz kalır.

Kur'an-ı Kerim, insanın bu zaafına asırlar önce dikkat çekmiştir: "Şüphesiz insan Rabbine karşı pek nankördür. Buna kendisi de şahittir. O, mal sevgisine de aşırı derecede düşkündür."(Âdiyât Suresi, 6-8)

Rabbine karşı nankör olabilen bir insanın, kendisine iyilik yapan insanlara karşı nankörlük etmesi şaşırtıcı değildir. 

Asıl mesele, makam sahibi olmak değil; makamdayken vefayı, adaleti ve kadirşinaslığı koruyabilmektir.
 

İnsan,  makamlarla değil, gösterdikleri vefayla hatırlanırlar.

Vefa derken, iki- üç cümle daha yazalım.

Bu şehre emeği geçen yazara, şaire, araştırmacıya vefa nerede görülmüş?

Şehre ömrünü adayanlar, çaba harcayanlar,  vefa görmüş mü?

Derdi makam olan için göstermelik vefa, koltukta oturduktan sonra sôz konusu olmaz.

Şehri tanıtım amaçlı festival kapıda.

Birçok isim gelecek bu festivale. Mikrofonu kapan, kamerayı gören konuşup gürleyecek.

Bir hafta sonra Diyarbakır, eski Diyarbakır.

Acılar aynı acı, yoksulluk aynı yoksulluk.

Şehri sevmek, şehre vefalı olmak buysa, ne demek lazım gelir?