​Toplum dini ve ahlaki değerlerinden uzaklaştıkça, ne yazık ki yozlaşmanın farklı boyutlarıyla karşı karşıya kalıyoruz. Eskiden bağış; yolda kalmışa, fakir fukaraya, okuma imkânı olmayan gençlere ve evlenmek isteyen ihtiyaç sahiplerine yardım etmek için yapılırdı. Bu hayır işleri siyasetten uzak, vicdan sahibi ve inançlı vatandaşların kurduğu vakıflar aracılığıyla yürütülürdü. İnsanlar, İslami bir şuurla ve sorumluluk bilinciyle hareket eder, ihtiyaç sahiplerinin hayatını kolaylaştırırdı.

​Ancak bugün "bağış" kavramı, siyasetin gölgesinde kurulan vakıflar aracılığıyla rüşvetin, hırsızlığın ve dolandırıcılığın üstünü örten bir kılıf haline geldi. Bugün bir siyasetçi veya iş insanı gerçekten Allah rızası için mi bağış yapıyor? Hayır. Ya milletvekili ya da belediye başkanı adayı olabilmek için açıkça rüşvet niyetine bağış veriliyor. Bağışın mantığı değiştikçe; kavramlar bozuldu, kelimeler anlamını yitirdi. Artık bağış denilen şey, hırsızlık ve dolandırıcılıkla aynı kapıya çıkar oldu.

​Toplumun değer yargılarını kökünden sarsan bu durum, milletimizi hızlı bir çürümeye sürüklüyor. İnsanların içindeki yardım etme arzusu ve güven duygusu yok ediliyor. Çünkü ortada güvenilecek kimse kalmadı. İyi niyetli insanların merhameti istismar ediliyor; ne idüğü belirsiz, kültürü ve inancı tartışmalı kişilerin topladığı devasa bağışlar yok olup gidiyor. Ortadan kaybolan bu paralar ne bir şehri ayağa kaldırabiliyor ne de bir yarayı sarabiliyor.

​Gelinen nokta gerçekten içler acısı. Günümüzde siyasiler "bağış" adı altında paralar topluyor. Bir günde yüzlerce milyar lira toplanıyor ama bu durum alkışlanacak bir başarı değil; aksine toplum olarak ne hale geldiğimizin acı bir göstergesidir.