Karne bir başarı belgesidir. Öğrenci, talebe; öğrenen, öğretmen ise öğretendir. Hz. Ali'ye isnat edilen, "Bana bir harf öğretenin kölesi olurum." sözü, öğretene verilen değerin en güzel ölçüsüdür.

26 Haziran 2026'da 18 milyona yakın ilköğretim ve ortaöğretim öğrencimiz karne aldı. Bu sayı büyük bir servet, büyük bir varlıktır. Dünyadaki bazı devletlerin nüfusundan daha fazladır. Bu gençliği maddi ve manevi yönden eğitmek; başta devletin, ilgili bakanlığın, öğretmenlerin ve anne babaların görevidir. Bu gençlik ihmale gelmez.

İmanlı, ahlaklı, terbiye abidesi bir gençlik; ülkenin kahraman ordusu ile eş değerdedir. Temiz yürekli gençlik, ifsat şebekelerinin tuzaklarından kurtarılmalıdır. İdeolojik ve siyasi görüşlerle gençliğe yaklaşmak, gençliğe yapılacak en büyük haksızlıktır. Çünkü bu gençlik; yarının savcısı, hâkimi, hekimi, öğretmeni, doktoru, mühendisi, işvereni, maliyecisi, kimyageri, valisi, kaymakamı, amiri ve memurudur.

TEMELİ SAĞLAM ATILAN BİNA SAĞLAMDIR

Bina yapılırken uyulması gereken bilimsel kurallar vardır. Zemini sağlam, çimentosu kaliteli, demiri yeterli, işçiliği düzgün ve denetim eksiksiz olan binalar depreme dayanıklıdır. Bu da acı ölümleri önler. Tüm alanlarda tedbir insandan, takdir Allah'tandır.

Tedbirsizlikten, "Saldım çayıra, Mevlam kayıra." anlayışından olacak ki gençlikte suç oranları oldukça yüksektir. İlköğretim çağında sigara içmek, uyuşturucu kullanmak, anne babayı dinlememek, kitap okumamak, ebeveyn korkusuyla kitap hamalı gibi okula gidip gelmek... Eğer ahlaki değerlerden yoksun bir nesil yetişmişse, eğitim ve öğretimde ciddi bir eksiklik var demektir ve bunun tedavi edilmesi şarttır.

Yıllardır eğitimde bakan değişiyor, müdür değişiyor; fakat asıl tohum değişmiyor. Bu yüzden eğitimden istenilen verim alınamıyor.

KARNE SADECE ÖĞRENCİYE HAS OLMAMALI

Müslüman için en güzel karne ve takdirname, ahiret karnesidir. Helal ve harama riayet etmek, kul hakkını üzerine geçirmemek en büyük başarı belgesidir.

Öğrencinin karnesi olur da öğretmenin, belediyenin, mülki amirlerin, asayiş ve ahlak güvenliğinden sorumlu yöneticilerin, Millî Eğitim Bakanının, iktidarın ve muhalefetin karnesi olmaz mı? Elbette olur. Zaten bunların karnesini her gün halk vermektedir.

Bir toplumun huzuru; yönetenlerin de yönetilenlerin de sorumluluk almasına, "Bana ne?" dememesine bağlıdır. Halka hizmet, Hakk'a götüren bir yol olsa da insana yapılan yatırım her şeyin üstündedir.

18 milyon genç karne aldı. Bir yıl boyunca bu gençlere ne verdik? Üç aylık tatilde bu gençlere ne vereceğiz? İşte asıl sorulması gereken soru budur.

Gençliği bozan en büyük etkenlerden bazıları; sosyal medya, ekranlardaki yozlaştırıcı diziler, fenomen anlayışı, karma eğitim, kötü arkadaş çevresi ve en önemlisi maneviyatsızlıktır.

İSLAM'IN EĞİTİM VE ÖĞRETİME VERDİĞİ ÖNEM

Zümer Suresi 9. ayette Rabbimiz şöyle buyurmaktadır:

"Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?"

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) de şöyle buyurmuştur:

"İlim öğrenmek, kadın ve erkek her Müslümana farzdır." (İbn Mâce, Mukaddime, 17)

Sağlam ailede çocuğun ilk terbiyecisi annedir. Anne bozulursa vay hâlimize!

Dünyevileşme peşinde koşan anlayış, annelerin bir kısmını evinden koparmış; istihdam ve girişimcilik adı altında anneleri adeta bankamatiğe mahkûm etmiştir. Anne ve baba birlikte çalışıyorsa, çocuk kime emanet edilmektedir?

Bazıları, "Artık her il ve ilçede üniversite var." diyebilir. Doğrudur. Ancak tabloya baktığımızda ülke diplomalı işsizlerle doludur. Suç işleyenlerin, arsızların, hırsızların, uyuşturucu müptelalarının, kumarbazların, bahisçilerin ve çetecilerin arasında yüksek diplomalı, makam ve mevki sahibi kişiler de bulunmaktadır. Bu sadece diploma sahibi olmuş, fakat ahlaki ve manevi değerlerden yoksun kişiler ülkeye ve insanlığa ne kadar fayda sağlayabilir?

Konumuz karne...

Rabbimiz, dünya ve ahiret karnesi güzel olan kullarından eylesin. Gençlerimizi ifsatçıların şerrinden muhafaza buyursun.

Vesselâm...