Toplum olarak yıllardır namusu yanlış yerde arıyoruz. Namus denilince aklımıza kadın geliyor, cinsellik geliyor. Bu da ne kadar ahlaktan yoksun ve abazan bir halk olduğumuzu gösteriyor.

Uçkurumuza o kadar düşkünüz ki, cennete bile huriler var diye gitmek isteyecek kadar tefeci bir toplumuz. Huriler olmasaydı emin olun birçok insan secde etmezdi. Yani Allah sevgisi falan hikaye nefis sevgisi, cinsellik arzusu şahane...

Bazıları bir kadının eteğinin boyunu ölçerken, giydiği pantolona bakarken, kendi ahlakının ne kadar kısa kaldığını, vicdanın ne kadar darlaştığını hesaplamayı unutuyor. 

Oysa namus, insanın bedeninde değil; karakterinde, vicdanında ve ahlakında aranmalıdır. İnsanların nasıl giyindiğini, nasıl makyaj yaptığını, kiminle görüştüğünü, nasıl yaşadığını sorgularken; yalan söyleyenleri, kul hakkı yiyenleri, makamını çıkarları için kullananları, hırsızları, umut tüccarlarını, rantçıları, siyasi faişeleri çoğu zaman görmezden geliyoruz. 

En büyük namusuzlar geleceğimizi, ikbalimizi, istikbalimizi yani hayatımızı çalarken, görmeyiz daha doğrusu görmezden geliriz ama mahlemizdeki bir kadının giyinişine, kiminle konuştuğuna, nereye gittiğine, ne yaptığına bakarız ve "çok şükür müslümanız" deriz. Müslümanlık ayıbı görse bile örtmektir. 

Bir kadının namusunu kıyafetiyle ölçen, yaşam tarzıyla sorgulayan namus fukarası insan sıfatındaki dinciler, bu din sizden çok çekti, dindarlar sizden çok zulüm gördü ve ne yazık ki çekmeye de görmeye de devam ediyor. 

Dem bu dem. Bu dem sizin deminiz. O kadar ahlak ve vicdan yoksunusunuz ki gündüz  o..u diye taşladıklarınızın, gece koynuna girmek için can atacak kadar imanı, ahlakı bozuk yobazlarsınız. İşinize gelince sağcı, işiniz bitince solcu veya tam tersi olacak kadar da omurgasızsınız.

Başkasının hayatını yargılamayı kendine hak görenler, özelikle de üçüncü lig siyaseti yapan mahalli politikacılar; önce kendi ahlakınıza, vicdanınıza ve imanınıza bakın. İman kudretine sahip hiç bir kimse başkalarına iftira atmaz, şehvet ve arzu nazarıyla başalarının namusuna bakmaz.  Çünkü namus, başkasının hayatını denetlemek değil, kendi hayatını dürüstçe yaşayabilmektir. Diklenmeden dik durabilmektir. 

Namus denildiğinde toplumun bir kesiminin aklına yalnızca kadınların bedeni, kıyafeti ve özel hayatı geliyor. Sanki bir insanın bütün ahlakı, yalnızca bu ölçütlerle belirlenebilirmiş gibi davranılıyor. Oysa insanın ahlakını belirleyen şey, başkalarının koyduğu kalıplara ne kadar uyduğu değil; adalete, dürüstlüğe, insan haysiyetine, şerefine ve insan onuruna ne kadar bağlı olduğudur.

Bir insanın namusu; verdiği sözü tutmasında, emanete ihanet etmemesinde, zor durumda olan birine umut satmamasından, yalan söylememesinden, başkasının hakkını gözetmesinde ve zor durumda olan birini istismar etmemesinde, duygu ve düşünce sömürüsü yapmamasından kendini belli eder.

Gerçek ahlak ve namus sahibi biri söz verdimi tutar, yalan söyleyip hayal kırıklığı yaşatmaz, dürüst olur. Bunların tam tersini yapıyorsa en büyük namussuz kendisidir.

Başkasının namusunu diline dolayanlar, ahlaktan bahsedenler, yalan söylerken, iftira atarken, haksızlık karşısında susarken hangi vicdani değerleri baz alıyorlar çok merak ediyorum.

Bir yetimin hakkını yiyen, işçinin emeğini sömüren, insanlara verdiği sözleri çıkarı uğruna unutan, makamını kişisel menfaatine kullanan, masum insanlara iftira atan kişi veya kişiler asıl namussuzluğu bunlar yapıyor ve her ne hikmetse toplunda da bu tür insanlar itibar görüyor. Bu da çürümenin en büyük özelliğidir.

Bu halk ne çektiyse namuslu görünen, namussuzlardan çekti. 

Unutulmamalıdır ki namus, iki bacak arasında aranan cinsel organ değildir. İnsanın karakterinde varolması gereken bir değerdir.

Namuslu bir vicdana sahip olmak dileğiyle....