Bir kentin büyüklüğü sadece tarihiyle ya da mutfağıyla değil; ürettiği katma değer, ticaret hacmi ve geleceğe uzanan ulaşım akslarıyla ölçülür. Bugün dönüp baktığımızda Diyarbakır, Güneydoğu’nun ve tüm bölgenin en kritik üretim, ihracat ve lojistik hatlarından birini sırtlanmış durumda. Fakat ne yazık ki bu devasa potansiyel, yıllardır stratejik ulaşım planlarında hak ettiği önceliği bir türlü alamıyor.

Sayısız kalkınma planı, yatırım müjdesi veya bölgesel proje havada uçuşurken, iş somut ve stratejik adımlara geldiğinde bir yerlerde hep tıkanıp kalıyoruz. Komşu iller veya muadil büyükşehirler otoyol ağlarıyla birbirine bağlanıp ticaret rotalarını genişletirken, Diyarbakır hâlâ yıllar sonrasına ertelemelerle baş başa bırakılıyor. Lojistik merkez olma iddiasındaki bir kentin otoyol haritasında arka planda kalmasını kabul etmek mümkün değil.

Konu gastronomiye, kültürel mirasa veya turizm övgülerine geldiğinde ise yetkililerden ve ziyaretçilerden en süslü cümleleri duymaya alışığız. Herkes alkışlıyor, herkes kentimizin lezzetlerini göklere çıkarıyor. Ancak unutulan bir şey var: Bir kentin geleceği sadece lezzet turlarıyla değil, sanayisini dünya pazarlarına bağlayan modern altyapı projeleriyle inşa edilir. Masadaki övgüler, yoldaki eksikliği örtmeye yetmiyor.

2 milyon nüfuslu yapısıyla bölgenin sanayi, ticaret ve lojistik kalbi olmamıza rağmen otoyol haritalarında hak ettiğimiz yeri alamıyoruz. Üretime, ticarete ve altyapı yatırımlarına gelince sessiz kalanlar, konu gastronomi olunca övgü yarışı başlatıyor. Oysa Diyarbakır'ın sadece masada övülmeye değil; hak ettiği vizyona, modern ulaşım ağlarına ve hakiki yatırımlara ihtiyacı var.

Bu kent üretmek istiyor, büyümek istiyor ve bölgesel bir cazibe merkezi olarak kabuğunu kırmak istiyor. Artık süslü tebriklerle vakit kaybetmek yerine, hakkımız olan ulaşım ve sanayi yatırımlarının bir an önce sahaya yansımasını bekliyoruz. Diyarbakır hak ettiği yollara ve hakiki yatırımlara bir an önce kavuşmalıdır.